Ο Εχθρός

Ο Αλέξανδρος στεκόταν δίπλα στην μεγαλόπρεπη καρέκλα του, την σμιλεμένη σε κόκκαλα και ανθρώπινους ιστούς, τον αγαπημένο του θρόνο, δώρο του γεννήτορά του από τις πρώτες νύχτες του Αγκαλιάσματός του. Χάιδευε το μπράτσο της με τα μακριά, παραμορφωμένα του δάχτυλα, ενώ το βλέμμα του ήταν χαμένο στο κενό. Περίμενε μια απόκριση από το το σκοτεινό πλάσμα που καθόταν στη θέση του. Πιο δίπλα ο Λεόν, ο ψιλόλιγνος υπηρέτης του, διάβαζε έναν αρχαίο σκονισμένο και σκωροφαγωμένο τόμο σε κάποια χαμένη για αιώνες γλώσσα. Τα άψυχα γαλανά του μάτια ακολουθούσαν το κείμενο με σταθερή περίοδο κίνησης, χωρίς να ανοιγοκλείνουν, χωρίς να σταματούν δευτερόλεπτο. Η απώλεια κάθε ήχου και εκτεταμένης κίνησης στη μεγάλη σάλα έκαναν το χρόνο να σταματά και να ξαναρχίζει μόνο κάθε φορά που ο Kiasyd άλλαζε σελίδα. Το πλάσμα το ίδιο έμοιαζε χαμένο σε μια σιωπηλή εσωτερική αναζήτηση. Τα μάτια του ήταν ανοιχτά και παρατηρούσαν τα πάντα και τίποτα στο οπτικό του πεδίο.
Πέρασαν ώρες ίσως ή και μόνο μερικά λεπτά, όταν ο Αλέξανδρος ένιωσε ένα τίναγμα στη σπονδυλική του στήλη. Το χέρι του πάγωσε στη θέση του και τα μάτια του συνάντησαν τη φιγούρα του Λεόν, που μόλις σήκωνε το κεφάλι του από το αφοσιωμένο διάβασμα, με την έκφραση της απελευθέρωσης από μία μακριά και δυσβάσταχτη αναμονή. Και οι δύο ένιωσαν το αλλόκοσμο κύμα του σάπιου αέρα που διαπέρασε το ερμητικά κλεισμένο δωμάτιο, σαν την ανάσα ενός αρχαίου κακού, κατά πολύ αρχαιότερο από τους δύο τους μαζί και τον καθέναν ξεχωριστά. Αλλόκοσμοι ψίθυροι αναδύθηκαν από κάθε μεριά του δωματίου, σαν να ζωντάνεψαν και με μακριά νύχια χάιδεψαν απαλά σαν ομίχλη τα άψυχα σώματα των Καϊνιτών.
"Dante... Dante... Dante..."
Το πλάσμα γράπωσε τα μπράτσα του θρόνου και μπήκε σε μια βαθιά, σιωπηλή έκσταση. Το κεφάλι του γύρισε σε απίστευτες γωνίες, ενώ το στόμα του έκανε ανατριχιαστικούς μορφασμούς, σαν να ήταν η πηγή της ηχούς των ψιθύρων.
"Dante... Dante... Dante..."
Οι δύο Καϊνίτες περίμεναν να σταματήσει αυτή η αινιγματική επίδειξη των ικανοτήτων από την πλευρά του πλάσματος. Μετά από μερικά λεπτά οι ψίθυροι υποχώρησαν στις ρωγμές του τοίχου και το πλάσμα ηρέμησε στο θρόνο του Αλέξανδρου και, ανοίγοντας τα μάτια του, μηδίασε κοιτάζοντας τον Αλέξανδρο και τον Λεόν εναλλάξ.
"Οι εχθροί μου ενώνονται εναντίον μου..."