"Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει πραγματικά στις ερωτήσεις σας, μα δεν πρέπει να σας απασχολεί αυτό. Ξέρετε τι υπάρχει εκεί έξω πλέον. Είναι δικός σας αυτός ο κόσμος, όσο είναι και δικός μας. Είστε αδέρφια μας και είστε συμπορευτές μας. Είστε μαθητές μας. Δεν είστε δημιουργία μας ούτε επιβράβευσή μας. Αυτό που είστε, είναι καρπός των δικών σας προσπαθειών και δικών σας δυνάμεων. Και αν..."Σε αυτό το σημείο κόμπιασε και τους κοίταξε έναν προς έναν, με μάτια που πρόδιδαν μια απογοήτευση, και έναν αναστεναγμό που ήχησε σαν συμβιβασμός. Και με το βλέμμα χαμηλά, στο κενό, πλέον, συνέχισε: "...αν κάποιος ποτέ προσπαθήσει να σας πείσει για το αντίθετο, εσείς θα ξέρετε καλύτερα από τον καθένα τις στιγμές που ζήσατε και τις αναμνήσεις που κουβαλάτε - και πολύ περισσότερο τα σημάδια που σας άφησαν..."
Για λίγη ώρα κανείς δεν μίλησε. Ο Nostos ήξερε πως τα λόγια του λίγο θα τα καταλάβαιναν οι υπόλοιποι, μα εκείνος μιλούσε μόνο σε έναν. Εκείνον που κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι, με την Λουντμίλα δίπλα του, την κοπέλα που χαϊδευτικά φώναζαν Ραπουνζέλ, να του κρατάει το χέρι. Ο Nostos ήξερε πως το μήνυμά του είχε περάσει, κι ότι ήταν το πρώτο κομμάτι μιας πολύ μεγάλης διαδικασίας η οποία θα εξελισσόταν για περισσότερο απ' όσο φαντάζονταν οι νεαροί Μάγοι.
"Θα πρέπει να βρείτε το δικό σας μέρος να μείνετε και να αρχίσετε να ασχολείστε με τα Κοινά. Θα σας ενημερώσουν καλύτερα οι υπόλοιποι..." είπε αλλάζοντας με πολλή θεατρικότητα το ύφος του σε κάποιου γραφειοκράτη υπαλλήλου, που δίνει οδηγίες στον κάθε ενδιαφερόμενο, μέχρι που η κούρασή του στο τέλος της βάρδιας είναι εμφανής και ο τρόπος του πιο απότομος, αλλά παρεξηγείται όπως και να έχει. Έπειτα αποχώρησε από το κτίριο, μέσα στη σιωπή, όπως ακριβώς ήρθε.
