Ηλιαχτίδα μέσα από τα Σύννεφα

"Χαίρομαι που ξαναβλέπω τη μητέρα σου μετά από τόσα πολλά χρόνια, Elliot. Μακάρι να μη χρειαζόταν να τη δω σε αυτήν την κατάσταση, μα φαντάζομαι πως πρέπει σαν εσένα να λέω ευχαριστώ και μόνο που είναι ακόμα ανάμεσά μας..."
Ο Elliot δεν άλλαξε έκφραση, το πρόσωπό του έμεινε άκαμπτο, σαν κάποιον που δέχεται συλληπητήρια γνωρίζοντας πως είναι κούφια λόγια, χωρίς αξία, χωρίς βαρύτητα, χωρίς δύναμη. Ο Nostos έγειρε προς το μέρος του, προσπαθώντας να του τραβήξει το βλέμμα.
"Είσαι καλά;" του είπε φιλικά, με αυθεντική ανησυχία. Ο Elliot τραβήχτηκε απότομα, σπρώχνοντας τον Nostos, πισωπατώντας.
"Μην δοκιμάζεις τις μαλακίες σου σε μένα, Nostos! Θες να μάθεις τι σκέφτομαι; Δεν είναι δύσκολο, δεν χρειάζεται να μπεις στο μυαλό μου, ξέρεις πολύ καλά τι σκέφτομαι, ξέρεις πολύ καλά τι σκεφτόμαστε όλοι όσοι είμαστε ελεύθεροι ακόμα: Πως δεν έχουμε εσένα να ευχαριστούμε για αυτό, αλλά μόνο τη ρημάδα την τύχη μας, που μας γλίτωσε από τη συμφορά.
"Θες να το παίξεις πατέρας, αδερφός, ήρωας; Θες να σε ευχαριστήσω για τη διάσωση της μητέρας μου, μήπως; Ξέρεις πως κάτι τέτοιο δεν θα γίνει! Πού διάολο ήσουν όταν δεχτήκαμε επίθεση, κύριε στρατηλάτη; Πού στο διάολο ήσουν όταν όλοι μας πέφταμε θύματα της ανικανότητάς σας να μας προστατεύσετε;"
Ο Neil δεν χαμήλωσε το βλέμμα, μα δεν φαινόταν να επηρρεάζεται από όσα του έλεγε ο Elliot. Είτε το ήθελε ο Euthanatos, είτε όχι, ο Neil είχε μπει μέσα στο μυαλό του. Έμεινε αμίλητος όλη την ώρα, άφησε τον Elliot να ξεσπάσει.
"Μεγάλε ηγέτη των Κούφιων Ανθρώπων, ο τίτλος δεν είναι αντάξιός σου. Όχι, θα έπρεπε να λέγεσαι ο "Αρχι-κούφιος Άνθρωπος", ο πιο κενός απ' όλους!! Εσύ και όλοι όσοι μας αφήσατε στη μοίρα μας!"
"Elliot..." Η φωνή έβγαινε ίσα ίσα από τα χείλη της μητέρας του. Τα μάτια της ήταν μισόκλειστα, και παρ' όλ' αυτά έψαχνε να βρει τον γιο της μέσα σε μια θάλασσα παραισθήσεων και διαστρεβλωμένου χωροχρόνου.
"Elliot μην μιλάς έτσι στον κύριο Nostos. Δεν γνωρίζεις ακόμα αρκετά ώστε να κρίνεις."
"Κύριος; Πφφφ..." ήταν η μόνη απάντηση του Elliot. Έπειτα σήκωσε το ποτήρι του και ήπιε όσο ουίσκυ είχε μέσα με τη μία. "Εδώ είναι τι απέμεινε από τις Παραδόσεις της Νέας Υόρκης... Μια χούφτα φρικιά, μια φάτσα στο pc και μια δεκαριά ακατάλληλοι. Τέλεια!" μουρμούρισε πηγαίνοντας στη γωνία, όπου κάθισε στο πάτωμα μόνος του, με το βλέμμα στραμμένο μακριά από τους υπόλοιπους.
Η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά τεταμένη και κανείς δεν ήθελε να πάρει επισήμως τον λόγο. Αμήχανα βλέμματα, βηχαλάκια και αναστεναγμοί ήταν η μουσική, συνοδευμένη από τη μουρμούρα των Hollowers που συζητούσαν μεταξύ τους. Οι λέξεις "μπεκρής" και "νεκρόφιλος" ήταν οι μόνες που ξεχώρισαν για κάποιον πολύ συγκεκριμένο λόγο, μα κανείς, ούτε ο ίδιος ο Elliot αν όντως τις άκουσε, δεν ήθελε να δώσει σημασία.
Ο Nostos έμεινε με το κεφάλι σκυμμένο στη μέση της αίθουσας, ενώ το τι σκεφτόταν δεν ήθελε κανείς να μάθει. Όλοι περίμεναν κάποιος να πάρει την πρωτοβουλία, να σπάσει τον πάγο. Οι νεότεροι, χαμένοι μέσα στην άγνοιά τους, περίμεναν κάποιος να τους εξηγήσει γιατί ξύπνησαν σε μια εγκαταλελειμένη αποθήκη χωρίς ρούχα, ενώ οι τελευταίες τους αναμνήσεις ήταν μπερδεμένες και ασύνδετες. Μα οι πρεσβύτεροι ήταν χαμένοι ανάμεσα στην έριδα που είχε ξεσπάσει, μη θέλοντας να πάρουν το λόγο μέχρι να ξεθυμάνει η ατμόσφαιρα.
"Αν κάτι με κρατούσε τόσα χρόνια στην απομόνωση ήταν αυτές οι στιγμές" ψιθύρισε η Luminita στον θετό της γιο. "Δεν έχουν κανένα νόημα, τέτοιες στιγμές θα έπρεπε να αφιερώνονται σε γιορτές και όχι σε χαζές διαμάχες". Ο Γκέραλτ κούνησε το κεφάλι του συγκαταβατικά, ενώ το χαμόγελο δεν έσβηνε από τα χείλη του. Του έβγαινε τέτοια απέχθεια για τη σκηνή, που δεν μπορούσε ούτε να αστειευτεί. Γέλαγε όμως από μέσα του, κρατώντας όλα τα σχόλια για τον εαυτό του.
"Επιθυμώ να αποχωρήσω" δήλωσε δυνατά η Luminita, κοιτώντας τον Nostos. "Αυτή η συγκέντρωση δεν έχει κάποιο νόημα για μένα. Μπορείτε να συνεχίσετε να τσακώνεστε, μα δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο για σας. Ούτε και το θέλω. Έχετε τη μοίρα σας και έχω τη δική μου. Εις το επανειδείν."
Ο Nostos έκανε ένα αόριστο νεύμα, μα πέρα από αυτό έμεινε ακίνητος. Ο Elliot μόνο φάνηκε να ενδιαφέρεται. "Γκέραλτ, σε καλεί ο Elliot. Μίλα του και μετά αν το επιθυμείς θα ήθελα να με συνοδεύσεις στον καταυλισμό μας", είπε η Luminita στον γιο της και αποχώρησε από τη συγκέντρωση και το κτίριο.