Click!

Κλικ. Το γνώριμο αυτό κλικ. Αυτό που τον ξυπνάει τα βράδια, τον κάνει να πετάγεται από τον ύπνο του και να προσπαθεί να προλάβει την αναπνοή του, βουτηγμένος στον ιδρώτα.
Αυτό το κλικ που πλέον έχει γίνει καθημερινότητά του. Το ακούει παντού τριγύρω του, σαν να είναι ένα αστείο το οποίο δεν μπορεί να καταλάβει - μα γνωρίζει πως είναι βάναυσο.
Αυτό το κλικ που συνήθως τον προειδοποιεί πως μια ανθρώπινη ζωή κάπου δίπλα του, τριγύρω του, ίσως και η δική του η ζωή, σε λίγο θα σβήσει. Και το κλικ δεν είναι παρά η αρχή. Μετά έρχεται το τρίξιμο της σκανδάλης, όταν παγώνουν τα πάντα, όλη η πλάση σταματά, παίρνει μια βαθειά ανάσα και ετοιμάζεται για μια μεγάλη βουτιά. Το τρίξιμο κρατάει δέκατα του δευτερολέπτου, μα για τον παρατηρητή είναι πολύ περισσότερο. Το μυαλό του βομβαρδίζεται με εικόνες που θα ακολουθήσουν, αίμα, πόνος, ουρλιαχτά, μετά το μυαλό προσπαθεί να βρει παρηγοριά σε ένα εναλλακτικό σενάριο όπου η σφαίρα αστοχεί ή κάτι μαγικό συμβαίνει και δεν πατιέται η σκανδάλη, ή το πιστόλι έχει άσφαιρα, μα ξέρεις πως δεν έχει, είναι σφαίρα, σφαίρα και πρόκειται να χτυπήσει έναν άτυχο φουκαρά που δεν την άξιζε, μα τι μπορεί να γίνει τώρα, όπου να 'ναι θα γίνει το κακό. Και τότε τα μάτια χαμηλώνουν, όπως τα παντζούρια στην άγρια δύση, λες και θα προστατευθείς από τα πυρά, σαν να θες να προφυλάξεις την πολύτιμη βιτρίνα σου, την ανθρώπινη ψυχή σου, από το έγκλημα που ξέρεις πως θα γίνει, πως έγινε, πως γίνεται.
Αυτό το κλικ, δύο εκατοστά μόνο από το αυτί του Davi, δύο εκατοστά και από το μυαλό του. Το τρίξιμο όμως είναι μακριά ακόμα. Και αυτό συνήθως σημαίνει πως αν παίξεις σωστά τα χαρτιά σου, ή απλά αν πας πάσο και απλά κάνεις ό,τι σου πουν, δεν θα έρθει ποτέ το τρίξιμο. Ο Davi είναι άνθρωπος που δεν θέλει να έρθει ποτέ, για κανέναν, το τρίξιμο. Δυστυχώς ο κόσμος δεν αντέχει δίχως τα κλικ, μα το τρίξιμο, το τελεσίδικο τρίξιμο, το σφυρί της προσωπικής δικαιοσύνης, ας μην έρθει.
Δέκα ορόφους πιο πάνω από τον πολυφωτισμένο δρόμο, ο Nando σταμάτησε να παρακολουθεί τη συζήτηση με τον επονομαζόμενο Carter Vanderwayden, ή όπως τελικά τον έλεγαν. Η συζήτηση είχε ανάψει, οι νεαροί Μάγοι ήταν έκπληκτοι με όσα άκουγαν, οι Απέθαντοι της Νέας Υόρκης τους μιλούσανε και μαθαίνανε νέες πτυχές της ιστορίας, μετά από καιρό, μα όλα αυτά δεν είχαν την παραμικρή σημασία μπροστά στην εικόνα που αποτυχπώθηκε στο μυαλό του Nando.
"Κάτι συμβαίνει κάτω, ο Davi έχει προβλήματα..."
Ο Davi είχε κάτι παραπάνω από προβλήματα. Είχε ένα 45άρι κολλημένο στον κρόταφό του. Η γυναικεία φωνή που του ψιθύριζε τον έκανε να χαλαρώσει. Αντίθετα το χέρι της που σχεδόν ξεκόλλησε το δικό του, τραβώντας το προς μια μεγάλη μηχανή παρκαρισμένη στην άκρη του δρόμου, έφερε στα χείλη του κάθε βρισιά και κατάρα που ερχόταν στο νου του. Υπήρχε ένας και μόνο λόγος για να τον τραβάει υπό την απειλή του όπλου ένα Vampire - και δη αυτή η μικροσκοπική Αφροαμερικάνα. Ο λόγος ήταν ότι οι υπόλοιποι είχαν μπλέξει. Το θέμα ήταν αν εκείνος είχε μπλέξει περισσότερο.
Καθώς το πρόσωπό του κόλλησε στο δερμάτινο τζάκετ της Lumidee και ο αέρας άρχισε να τον δροσίζει, ο Davi σκεφτόταν ένα μόνο πράγμα:
" Ποιος έχει μπλέξει περισσότερο;"