Ψίθυροι

- Τα έξοδα είναι ελάχιστα, δεν πρέπει να σας ανησυχούν, θα το διευθετήσουμε όπως κάνουμε πάντα, κατεδάφιση και επανακατασκευή.
- Όπως είχε προταθεί αρχικά να κάνουμε, αλλά το αφήσαμε στην τύχη. Φαίνεται πως αφήνουμε πολλά πράγματα στην τύχη τώρα τελευταία.
Η δυσαρεστημένη φωνή ήταν ενός ισχνού ηλικιωμένου άντρα. Τα παχιά του φρύδια έκαναν το πρόσωπό του να μοιάζει μοχθηρό και αδίστακτο, σαν ένα ανίερο πλάσμα, έναν δαίμονα της νέας καπιταλιστικής εποχής. Χάιδευε επίμονα τα χερούλια της δερμάτινης πολυθρόνας του, στην οποία καθόταν αναπαυτικά. Ήταν η μόνη κίνηση που μαρτυρούσε πως ήταν ζωντανός. Τα χείλη του δεν κινούνταν όταν μιλούσε, το στήθος του δεν κουνιόταν όταν ανέπνεε, τα βλέφαρά του δεν ανοιγόκλειναν. Μόνο οι μύες στα κοκκαλιάρικα χέρια του είχαν ζωή, καθώς χάιδευαν αδιάκοπα την πολυθρόνα.
- Πόσο νομίζετε πως μας επηρρεάζει αυτό; Δεν νομίζω ότι αντιλαμβάνεστε πως σε κανένα επίπεδο δεν μας πονάει η προχτεσινή εξέλιξη. Εφτά υποκείμενα απέδρασαν, μόνο ένα από αυτά είχε πραγματική δύναμη την οποία για λίγο δεν θα μπορεί καν να χρησιμοποιήσει, ενώ επιτέλους καταφέραμε να μετρήσουμε την δύναμή τους. Ας μην αναφέρω καν τις δοκιμές σε πολλά νέα όπλα, συστήματα και στρατιώτες. Δεν καταλαβαίνω ποιος ο λόγος να αγχωνόμαστε, να ασχολούμαστε καν με...
- Είναι επειδή είσαι ένας ελαφρόμυαλος νέος, εντελώς ανίκανος στο να δει πιο μακριά από τη μύτη του.
Η φωνή δεν άλλαξε τόνο από πριν, μα για κάποιο λόγο όλοι ένιωσαν την οργή που είχε ο ηλικιωμένος άντρας. Τα χέρια του σταμάτησαν να κουνιούνται και πλέον έμοιαζε με ένα κέρινο ομοίωμα από κάποιο φουτουριστικό μουσείο.
- Πού τον βρήκατε αυτόν τον τύπο; ρώτησε με έναν τρομοκρατημένο ψίθυρο ο νεαρός Robert Clinton. Η απάντηση που δέχτηκε ήταν ένα καθησυχαστικό άγγιγμα στον ώμο του από τον διπλανό και η χειρονομία που του πρότεινε να σωπάσει. Γύρισε τρομαγμένος να κοιτάξει τον γέρο που ονομαζόταν κος Blake.
Ήταν ένας άντρας πιθανότατα πάνω από 80 χρονών, ταλαιπωρημένος από τα γηρατειά. Καθόταν σε μια πολυτελέστατη δερμάτινη πολυθρόνα και δεν φαινόταν να μπορεί να σηκωθεί απο εκεί. Τα χέρια του κάτω από τον αγκώνα ήταν σκελετωμένα, όπως και το πρόσωπό του, και αυτά ήταν τα μόνα κομμάτια του σώματος που φαίνονταν. Ο Robert δεν ήθελε καν να φανταστεί το υπόλοιπο σώμα του, φανταζόταν έναν πραγματικό σκελετό και μόνο. Από τους καρπούς του κρέμονταν μικροί πλαστικοί σωλήνες και καλώδια, το ίδιο είχε προσέξει και για το σβέρκο του όταν μπήκε νωρίτερα στο δωμάτιο. Τα καλώδια κατέληγαν στο μικρό μηχάνημα δίπλα του, το οποίο κρατούσε η καλλίγραμμη επιστήμονας, της οποίας το όνομα είχε ντραπεί να ρωτήσει, και το οποίο κοιτούσε συνέχεια μέσα από τα μεγάλα γυαλιά της, κρατώντας σημειώσεις.
Μα αυτό που τον τρομοκρατούσε ήταν η φωνή του γέρου. Μια φωνή που δεν ταίριαζε με το παρουσιαστικό, μια φωνή που δεν ήταν του γέρου και το ήξερε. Δεν ήξερε σε ποιον άνηκε. Δεν τον ένοιαζε. Αυτό που τον ένοιαζε ήταν το πόσο ήρεμη και χαλαρή ήταν σε κάθε περίπτωση. Είχε χρωματισμούς, είχε ροή λόγου, ήταν μια φυσιολογική μιλιά, μα προερχόταν από μια αφύσικη πηγή. Και δεν ήταν η τεχνολογία που την πραγματοποιούσε αυτό που τον προβλημάτιζε, μα ο συνδυασμός της φιγούρας και της φωνής.
- Ο κος Blake είναι εδώ για να δώσει τις συμβουλές του, τις οποίες πάντα εκτιμούμε και πάντα λαμβάνουμε υπ' όψιν, είπε ο παχουλός άντρας με την σιγανή φωνή που στεκόταν στο παράθυρο. Ήπιε μια ακόμα γουλιά από το ποτό του, μέσα σε απόλυτη σιωπή. Πολύ φοβάμαι κύριοι, πως συνεδρία έφτασε στο τέλος της. Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.